Soms moet ik ’s nachts mijn bed uit omdat er een column dwarszit. Die zit dan al even in mijn hoofd te broeden en ineens passen alle puzzelstukjes in elkaar. Maar ook kan hij ineens kant-en-klaar opkomen. Hoe hij ook ontstaat, ik kan in ieder geval niet meer verder slapen voor hij op papier staat.
Deze nachtelijke schrijfsel belanden meestal in een mapje op mijn computer, om daar nooit meer uit te komen. Omdat ze te persoonlijk, te fel of gewoon zijn om wat dingetjes die mij dwarszitten op te lossen. Heel soms verzamel ik genoeg moed om zo’n schrijfsel naar buiten te slingeren. Deze column hieronder was er eentje van. Mijn nachtelijke schrijfsels publiceren blijft spannend, zeker als er veel reacties komen en het nogal wat sturing vraagt om ook op sociale media weer bij de verbinding uit te komen. Gelukkig is dat dit keer met een beetje extra webcare gelukt. Kan ik weer rustig doorslapen. 😉
Ik moet eerlijk bekennen: ik, Sanne, ben bang voor vegetariërs. Niet zozeer voor hén, maar voor het gevoel dat ik krijg zodra iemand heel stellig roept dat hij of zij tegen vlees is. Dan kruipt er een schuldgevoel omhoog. Want ik verdien mijn geld met dieren houden. Sterker nog: naast onze melkkoeien hebben we tegenwoordig ook een paar stiertjes, die uitgroeien tot stoere ossen. Onlangs heb ik Bartus – mijn eerste eigen os – laten slachten. Ik lag er een halve nacht wakker van toen hij bij de slager stond, maar goed, dat is een ander verhaal.
Dus ja, als iemand vertelt dat hij vegetariër is, voel ik me automatisch een beetje slecht. Alsof ik meteen de boze boerin ben in de ogen van de ander. Daarom vind ik vegetariërs soms een beetje eng.
Gelukkig ontmoet ik steeds vaker vegetariërs die níet bang zijn voor mij. Integendeel: ze komen gewoon in mijn melkput voor een workshop koeien melken. Tussen de koeien die misschien ooit in de worst belanden – precies datgene wat zij níet eten. En eerlijk? Dat vind ik stoer! Veel stoerder dan ikzelf die liever veilig tussen mijn eigen vertrouwde ‘wij-eten-vlees-clubbie’ zit.
De melkstal is toevallig de plek waar ik me het meest op mijn gemak voel. Juist daar ontstaan de mooiste gesprekken. Vegetariërs vertellen hoe zij naar onze koeien kijken, naar melk, en naar vlees – dat op ons bedrijf eigenlijk een bijproduct is zodra een koe geen melk meer geeft. Samen filosoferen we over hoe we nóg beter voor onze koeien kunnen zorgen. Hoe handig het zou zijn als we even in hun hoofd konden kijken. We constateren samen weer hoeveel waarde een dierenleven heeft. En dat een dier geen mens is.
Daar in de melkstal vallen de labels weg. Geen ‘carnivoor’, geen ‘vegetariër’, gewoon mensen die met liefde naar koeien kijken. En aan het eind proosten we samen, met een glas versgemolken melk.
Dus lieve vegetariërs: dankjewel dat jullie zo bewust kiezen. Ik vind jullie dapper. Reuzestoer dat jullie net zo gek zijn op koeien als ik. Kom je ze binnenkort ook eens van dichtbij bekijken bij Vallei Boert Bewust? Dan praten we er verder over. Dat durf ik wel. Denk ik.
